Psilocybin กับภาวะซึมเศร้า งานวิจัยเรือธงของ Johns Hopkins ที่เปลี่ยนวงการจิตเวช

ซีรีส์งานวิจัย Johns Hopkins — ตอนที่ 4

งานวิจัยสองตอนก่อนหน้าในซีรีส์นี้ศึกษาไซโลไซบินในผู้ป่วยมะเร็งและผู้สูบบุหรี่ — กลุ่มประชากรเฉพาะทาง แต่คำถามที่ใหญ่กว่านั้นคือ ไซโลไซบินจะได้ผลกับ “โรคซึมเศร้าทั่วไป” (Major Depressive Disorder หรือ MDD) ที่ไม่ได้ผูกกับโรคร้ายแรงอื่นหรือไม่ เพราะ MDD คือภาระโรคที่ใหญ่ที่สุดโรคหนึ่งของโลก และยารักษามาตรฐานที่มีอยู่ก็ยังมีข้อจำกัดทั้งด้านประสิทธิภาพและการที่ผู้ป่วยหยุดใช้ยาเองกลางคัน ปี 2020 ทีมวิจัย Johns Hopkins ตีพิมพ์คำตอบของคำถามนี้ใน JAMA Psychiatry หนึ่งในวารสารจิตเวชศาสตร์ที่มีมาตรฐานสูงที่สุดในโลก และกลายเป็นงานวิจัยที่ถูกอ้างอิงมากที่สุดชิ้นหนึ่งในสายไซเคเดลิกยุคใหม่

ใครคือผู้เข้าร่วม และคัดเลือกอย่างไร

งานวิจัยนี้ดำเนินการที่ Center for Psychedelic and Consciousness Research, Johns Hopkins Bayview Medical Center คัดเลือกผู้ใหญ่อายุ 21-75 ปี ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า (MDD) ตามเกณฑ์มาตรฐาน โดยมีเงื่อนไขสำคัญคือ ต้องไม่ได้ใช้ยาต้านซึมเศร้าอยู่ในขณะนั้น และไม่มีประวัติโรคจิตเวชรุนแรง เช่น โรคจิต (psychotic disorder) ความพยายามฆ่าตัวตายรุนแรง หรือเคยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจิตเวช ผลสุดท้ายได้อาสาสมัคร 24 คน อายุเฉลี่ย 39.8 ปี เป็นผู้หญิง 67% และมีคะแนนความรุนแรงของอาการซึมเศร้าเริ่มต้น (GRID-HAMD) เฉลี่ยอยู่ที่ 22.8 คะแนน ซึ่งจัดอยู่ในระดับ “ปานกลางถึงรุนแรง”

ออกแบบการทดลองแบบ Waitlist-Controlled

เพราะฤทธิ์ของไซโลไซบินรับรู้ได้ชัดเจนมาก การทำ double-blind แบบให้ยาหลอกจริงๆ แทบเป็นไปไม่ได้ (ผู้เข้าร่วมรู้ได้ทันทีว่าได้ยาจริงหรือไม่) ทีมวิจัยจึงเลือกออกแบบเป็น randomized waitlist-controlled trial แทน — อาสาสมัครถูกสุ่มแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกได้เริ่มการรักษาทันที ส่วนกลุ่มที่สองต้องรอ 8 สัปดาห์ก่อนจึงเริ่มการรักษา (แต่ทุกคนได้รับการรักษาในที่สุด ไม่มีใครถูกกันออกอย่างถาวร) วิธีนี้ทำให้นักวิจัยเปรียบเทียบกลุ่มที่รักษาแล้วกับกลุ่มที่ยังไม่ได้รักษาในช่วงเวลาเดียวกันได้ โดยไม่ต้องใช้ยาหลอก

โปรโตคอลการรักษา

ผู้เข้าร่วมได้รับไซโลไซบิน 2 เซสชัน ห่างกันประมาณ 1.6 สัปดาห์ — เซสชันแรกขนาด 20 มก./70 กก. และเซสชันที่สอง 30 มก./70 กก. บรรจุในแคปซูลเจลาตินใส กลืนพร้อมน้ำประมาณ 100 มล. ทั้งกระบวนการเกิดขึ้นในบริบทของจิตบำบัดแบบประคับประคอง (supportive psychotherapy) รวมเวลาราว 11 ชั่วโมงตลอดโปรแกรม ครอบคลุมทั้งการเตรียมความพร้อมก่อนเซสชัน การดูแลระหว่างเซสชัน และการประมวลผลประสบการณ์หลังเซสชัน

เครื่องมือวัดผลที่เข้มงวด

จุดแข็งสำคัญของงานวิจัยนี้คือการวัดผลแบบ “blinded clinician-rated” — ผู้ประเมินอาการทางคลินิกไม่รู้ว่าอาสาสมัครอยู่กลุ่มไหน ใช้เครื่องมือ GRID-HAMD (Hamilton Depression Rating Scale ฉบับมาตรฐาน) เป็นตัวชี้วัดหลัก ควบคู่กับแบบประเมินที่ผู้ป่วยประเมินตัวเอง (QIDS-SR และ BDI-II) ความน่าเชื่อถือระหว่างผู้ประเมิน (interrater reliability) อยู่ที่ 85% ซึ่งถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี

ผลลัพธ์ — ตัวเลขที่ทำให้วงการต้องหันมามอง

อัตราการตอบสนองต่อการรักษา (response — ลดลงจากเดิม ≥50%) อยู่ที่ 71% ทั้งที่สัปดาห์ 1 และสัปดาห์ 4 ส่วนอัตราการหายจากอาการ (remission — คะแนน ≤7) อยู่ที่ 58% ที่สัปดาห์ 1 และ 54% ที่สัปดาห์ 4 ขนาดผลลัพธ์ (effect size) ที่วัดได้อยู่ในระดับ Cohen’s d มากกว่า 2 ซึ่งจัดเป็น “very large effect” ตามมาตรฐานสถิติ

ผลติดตามระยะยาว 12 เดือน

ในปี 2022 ทีมวิจัยเดิมตีพิมพ์ผลติดตามระยะยาวถึง 12 เดือน อาสาสมัครทั้ง 24 คนกลับมาให้ข้อมูลครบทุกจุดติดตามผล พบว่าอาการยังคงลดลงต่อเนื่องในระดับ Cohen’s d ระหว่าง 2.3-2.6 ที่ 1, 3, 6 และ 12 เดือน โดยที่ 12 เดือน อัตราการตอบสนอง (response) อยู่ที่ 75% และอัตราการหายจากอาการ (remission) อยู่ที่ 58% — แต่ควรตีความภายใต้ข้อจำกัดของขนาดตัวอย่างและการศึกษาแบบ single-site

ที่น่าสนใจคือ นักวิจัยพบว่าคะแนนประสบการณ์ทางจิตวิญญาณ (mystical experience) และความหมายส่วนตัวหลังเซสชัน สามารถทำนาย “ความเป็นอยู่ที่ดี” (well-being) ที่ 12 เดือนได้ แต่ไม่สามารถทำนาย “การดีขึ้นของอาการซึมเศร้า” ได้โดยตรง — เป็นข้อค้นพบที่ต่างจากงานวิจัยเรื่องมะเร็งและการเลิกบุหรี่ในตอนก่อนหน้าของซีรีส์นี้ และชี้ให้เห็นว่ากลไกการรักษาซึมเศร้าอาจซับซ้อนกว่า

ข้อจำกัดที่ต้องเข้าใจให้ครบ

• กลุ่มตัวอย่างเล็กมาก — มีอาสาสมัครเพียง 24 คน ทำที่สถาบันเดียว
• ไม่มีการปกปิดข้อมูลจริง — waitlist control ไม่สามารถควบคุม placebo effect ได้เท่าการทดลองแบบ double-blind ด้วยยาหลอก
• คัดกรองผู้เข้าร่วมอย่างเข้มงวด — ผลลัพธ์จึงใช้กับกลุ่มความเสี่ยงสูงไม่ได้โดยตรง
• ทำภายใต้การดูแล — ผลลัพธ์สะท้อนบริบทของการรักษาและ supportive psychotherapy ไม่ใช่การใช้สารเพียงลำพัง

ด้วยข้อจำกัดเหล่านี้ จำเป็นต้องมีการทดลองขนาดใหญ่ขึ้นและมีกลุ่มควบคุมที่เข้มข้นขึ้นเพื่อยืนยันผล

บทความนี้นำเสนอข้อมูลงานวิจัยเพื่อการศึกษาเท่านั้น ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์หรือคำชักชวนให้ใช้สาร Psilocybin ยังคงเป็นสารควบคุมตามกฎหมายไทย ผู้ที่มีอาการซึมเศร้าควรปรึกษาจิตแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตโดยตรง และไม่ควรหยุดยาต้านซึมเศร้าที่ใช้อยู่โดยไม่ปรึกษาแพทย์

อ่านตอนอื่นในซีรีส์นี้ได้ที่ งานวิจัย Psilocybin จาก Johns Hopkins — 20 ปีแห่งการค้นพบ · Mystical Experience · การเลิกบุหรี่ · ผู้ป่วยมะเร็ง

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์ความรู้ Psychedelic ของนิพพาน